Cechy stenozy kręgosłupa lędźwiowego kręgosłupa

Koncepcja zwężenia kanału kręgowego w okolicy lędźwiowej oznacza patologiczne zwężenie kanału kręgosłupa. Występuje głównie u osób w podeszłym wieku, ale w rzadkich przypadkach może to być choroba wrodzona. Przede wszystkim zwężenie to kręgosłup lędźwiowy.

Objawy zwężenia okolicy lędźwiowej

Do głównych objawów zwężenia obejmują silny ból w okolicy lędźwiowej, które rosną przy najmniejszym wysiłku. W stanie spoczynku (leżąc, siedząc) ból z reguły nie jest odczuwany lub słabo wyrażany. Podczas spaceru, ból z lędźwiowego może być obniżona w okolicach miednicy i pośladków, co skutkuje występowaniem kulawizny neurogennego natury.

Uczucie bólu korzeniowego, osłabienia lub drętwienia na jednej lub dwóch nogach jednocześnie. Zwykle ulga przynosi ulgę, ponieważ w tej chwili poprawia się ukrwienie z powodu fizjologicznego wzrostu kanału kręgowego. Ciekawostką jest fakt, że w pozycji siedzącej, co do zasady, osoba może produkować każdy rodzaj pracy bez bólu, w tym prowadzenie samochodu lub zajęcia na rowerze stacjonarnym. Wraz z powyższymi objawami mogą wystąpić i zaburzenia oddawania moczu lub defekacji.

Powrót do spisu treści

Przyczyny zwężenia regionu lędźwiowego

Kręgosłup składa się z połączonych ze sobą ciał i łuków kręgów. Tworzą kanał, w środku którego znajduje się rdzeń kręgowy. W celu ochrony przed uszkodzeniem przestrzeń pomiędzy nią i ścianami kanału jest wypełniona płynem mózgowo-rdzeniowym i pewną ilość tłuszczu. Niektóre zwężenie kanału kręgowego, zwykle pojawia się w związku z fizycznym przejawem normalnej aktywności człowieka jest uważane za normalne. Jeśli zwężenie staje się nadmierne, możemy mówić o występowaniu zwężenia kanału kręgowego.

Niefizjologiczne zwężenie kanału kręgowego może powodować różne przyczyny. Impuls może być uraz, guz, przepuklina, choroba zwyrodnieniowa stawów, występ krążków kręgowych i tak dalej. Jeżeli rozwój zwężenia odcinka lędźwiowego było wynikiem pewnych innych chorób, charakteryzuje jako drugi zwężenia. Jeśli jest to spowodowane występowaniem wad wrodzonych, zwężenie nazywa podstawowej (idiopatyczne), jej objawy są zauważalne już w młodym wieku.

Powrót do spisu treści

Rozpoznanie stenozy lędźwiowej

Ponieważ istnieje wiele przyczyn bólu w kręgosłupie lędźwiowym, konieczne jest zdiagnozowanie zwężenia lub spondylography radiografii i rezonans magnetyczny (MRI) w kręgosłupie. Czasami wymagana jest dodatkowa tomografia komputerowa. Bez przeprowadzenia powyższych badań niemożliwe jest dokładne zdiagnozowanie i stwierdzenie obecności zwężenia kanału kręgowego w okolicy lędźwiowej.

Istnieje kilka odmian zwężenia:

  1. Względne zwężenie oznacza zwężenie średnicy kanału kręgowego do 10-12 mm. Ten rodzaj zwężenia może przez długi czas nie objawiać się w żaden sposób i może być diagnozowany przypadkowo. Leczenie na tym etapie jest prawie zawsze skuteczne i prowadzone zachowawczo.
  2. Bezwzględne zwężenie sugeruje zwężenie średnicy kanału kręgowego do 4-10 mm. W tym przypadku zauważalne jest przejawianie wszystkich objawów charakterystycznych dla zwężenia. Leczenie na tym etapie z reguły wymaga interwencji chirurgicznej, ale nadal możliwe jest stosowanie metod zachowawczych.
  3. Boczne zwężenie charakteryzuje się zwężeniem kanału kręgowego do rozmiaru mniejszego niż 3 mm.Jest to ostatni etap zwężenia, który zakłada nieuniknioną interwencję chirurgiczną.
Powrót do spisu treści

Leczenie zwężenia okolicy lędźwiowej

Leczenie powoływane jest po ostatecznej diagnozie.

Wszystko zależy od stopnia nasilenia i etapu, na którym choroba się znajduje. W wykrywaniu zwężenia we wczesnych stadiach można się obejść bez interwencji chirurgicznej i ograniczyć się do leczenia zachowawczego, ponieważ w większości przypadków zwężenie postępuje jako choroba przewlekła i postępuje niezwykle wolno.

Zachowawcze metody leczenia oznaczają zmniejszenie, a najlepiej całkowite wykluczenie jakichkolwiek obciążeń w dolnej części pleców, leżenie w łóżku w razie potrzeby. Leczenie zachowawcze obejmuje fizjoterapię, masaż, terapię manualną, akupunkturę, ćwiczenia fizyczne i przyjmowanie pewnych leków (przeciwzapalne, przeciwbólowe, zmniejszające przekrwienie, kompleksy multiwitaminowe).

Możliwe jest unieruchomienie kręgosłupa za pomocą ortezy w celu ograniczenia mechanicznego ograniczenia, usuwając znaczną część obciążenia osiowego kręgosłupa.W skrajnym przypadku przepisane są sterydy zewnątrzoponowe, które według statystyk pomagają tylko 50% pacjentów i mogą powodować dość poważne komplikacje.

Chirurgiczne metody leczenia są stosowane w szczególnie ciężkich przypadkach, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi właściwej ulgi i zaczyna przejawiać patologiczne nieprawidłowości w pracy narządów miednicy. Operacja ma na celu odciążenie struktur nerwowych rdzenia kręgowego od nadmiernego nacisku kości i struktur więzadłowych. Warto jednak uważnie rozważyć potrzebę interwencji chirurgicznej, ponieważ każda operacja kręgosłupa stanowi ogromne ryzyko.

Ponadto, stenoza jest częściej wykrywana u osób starszych, w związku z wiekiem wiele dodatkowych operacji komplikujących ze względu na stan zdrowia i obecność innych współistniejących chorób jest nakładanych.

Obecnie, wraz z klasycznymi operacjami typu otwartego, jeśli to możliwe, przeprowadzane są operacje endoskopowe. Jedną z zalet endoskopii jest skrócenie czasu potrzebnego na przywrócenie pacjenta po operacji. W ciężkim zwężeniu wykonywane są następujące operacje:

  1. Dekompresyjna laminektomia polega na zmniejszeniu zakończeń nerwowych kompresyjnych struktur. W niektórych przypadkach konsekwencją takiej operacji może być rozwój niestabilności kręgosłupa, który wymaga operacji następującego rodzaju.
  2. Operacja stabilizacji ustala kręgosłup po wykonaniu dekompresyjnej laminektomii, co zwiększa skuteczność leczenia. Istnieje jednak możliwość komplikacji spowodowanych zaburzeniem sąsiednich odcinków kręgosłupa, na którym występuje rozwój chorób na sąsiednim poziomie.
  3. System mocowania śródmiąższowego zakłada wstawienie implantu w przestrzeń śródmiąższową. Jest to najbardziej skuteczny rodzaj operacji zwężenia kręgosłupa. Przeciwwskazaniem jest niestabilność w segmencie kręgosłupa.
Powrót do spisu treści

Metody rehabilitacji po interwencji chirurgicznej

Najczęściej do szybkiego powrotu do zdrowia pacjenta, a także w celu zapobiegania nawrotom stosowane metody terapii fizycznej i refleksologii. Istnieje kilka metod kontrolowania zespołu bólu pooperacyjnego, które wybiera lekarz, w zależności od konkretnego przypadku. Na początku pacjentowi zaleca się odpoczynek.Lekarz może wybrać dla snu lub pracować określone pozycje, relaksując kręgosłup.

W zależności od sytuacji, może być używany lód, który zwęża naczynia krwionośne, zmniejszają stany zapalne, skurcze mięśni, a zatem ból. Lub, wręcz przeciwnie, zastosowanie obróbki cieplnej, które przyspieszają gojenie ran efekt leków i leków przeciwbólowych.

Przypisać przebieg stymulacji elektrycznej, masażu i procedur mających na celu rozciąganie i rozwijanie stawów.

Obejrzyj wideo: Stenoza kanału kręgowego - przyczyny, objawy, leczenie