Znaki i metody leczenia przepukliny dysku L4-L5

Przepuklina dysku l4 l5 jest chorobą, która reprezentuje przejście części krążka międzykręgowego w kręgosłupie. 50% lub więcej procent wszystkich przepuklin spada na kręgosłup lędźwiowy, co tłumaczy się dużym obciążeniem pracą w tym dziale. Nomenklatura medyczna składa się z następujących elementów: litera "l" oznacza odcinek lędźwiowy, lędźwiowy. 4 i 5 są numerami porządkowymi kręgów.

Przepuklina dysku l4 l5 oznacza, że ​​występ znajduje się między czwartym a piątym kręgu lędźwiowym.

Sama przepuklina nie jest tak straszna, jak jej konsekwencje są niebezpieczne. Głównym zagrożeniem jest ściskanie części rdzenia kręgowego i wychodzących korzeni nerwowych, co powoduje wyraźny obraz kliniczny. Uważa się, że ta przepuklina jest najbardziej niebezpieczna spośród wszystkich wypukłości kręgosłupa.

W węższym znaczeniu przepuklina międzytrzonową - mięśniowo-szkieletowego patologii związanej z częściowym migracji centralnego jądra dysku międzykręgowego z późniejszym odcięciu pierścienia obwodowej tkanki.

Krótka anatomia kręgów i dysku

Kręg lędźwiowy składa się z 5 kręgów połączonych krążkiem międzykręgowym. 4 i 5 kręgów - ostatni w dziale, a następnie sekcja sakralna.Struktury znajdujące się między kręgami nazywane są dyskami. Działają one funkcję buforowania ciśnienie, zapobiegając kręgów, aby stykały się ze sobą ściśle, chroniąc je przed zniszczeniem.

Sama tarcza składa się z zewnętrznej części obwodowej i wewnętrznej środkowej części. Obrzeże składa się z włóknistego pierścienia, a wewnętrzna część składa się z rdzenia błoniastego, który jest wykonany z żelu podobnego do żelu.

Sama kręgosłup składa się z 34 kręgów, w których długi kanał znajduje się w ich środku, gdzie leży rdzeń kręgowy. Obwodowa część układu nerwowego jest niezwykle wrażliwa na wszelkiego rodzaju uszkodzenia.

Właściwie formy przepuklin gdy część obwodowa tarczy jest zniszczona, a poprzez tras notowań żelowany część. W procesie formowania płyty wybrzuszenie zaklinowany w rdzeniu kręgowym, co powoduje objawy uszkodzeń.

Na poziomie fizjologicznym, jest fizyczną stymulację tkanki nerwowej, sztucznie wytworzone impulsy nerwowe trwa w nadmiernej ilości w danej części ciała.

Etapy tworzenia

Podczas jego rozwoju występ przechodzi przez cztery etapy:

  1. Etap wystawania. W strefie włóknistego pierścienia powstaje mała szczelina, przez którą może przechodzić część jądra. Jeśli w tym momencie zatrzymany zostanie wpływ czynników prowokujących - "rana" zostanie przedłużona. W tym momencie średnica wybrzuszenia wynosi do 3 mm.
  2. Drugi etap to pojawienie się dysku. Jądro miednicy zaczyna częściowo przesuwać się w obszarze kanału międzykręgowego. Na tym etapie przepuklina zaczyna już ściskać korzenie nerwowe i mały rdzeń kręgowy. Mięśnie przechodzą w skurcz. Wymiary osiągają 5 mm.
  3. Wyciskanie - zwiększenie wysunięcia dysku. Zewnętrzna skorupa dysku jest zepsuta. Podczas tego etapu pacjent odczuwa silny ból w okolicy lędźwiowej.
  4. Wypadnięcie z centralnej części dysku stanowi rdzeń. Powstaje pełnoprawna przepuklina. Występuje silna kompresja rdzenia kręgowego i włókien nerwowych. Istnieje możliwość rozwoju procesów zapalnych, które mogą rozprzestrzenić się na całą część obwodowego układu nerwowego. Stopniowo dysk podlega kalcynacji - twardnieje, całkowicie tracąc swoją funkcję.

przyczyny

Istnieje szereg czynników wpływających na powstawanie przepukliny:

  • siedzący tryb życia, kiedy mięśnie pleców osłabiają się, zanikają i nie wspierają szkieletu;
  • niewystarczające obciążenia z tyłu.Dotyczy to głównie osób, których życie wiąże się z ciężką pracą i sportem zawodowym;
  • schorzenia kręgosłupa: skolioza, kifoza lub lordoza. Objawiają się one nieregularnymi zakrętami odpowiednio w bok, w przód iw tył;
  • uraz kręgosłupa lub pojedynczego kręgu: złamanie, siniak, przemieszczenie;
  • z nadwagą, gdy obciążenie krążka międzykręgowego jest znacznie zwiększone;
  • osoby w wieku od 30 do 50 lat. Wraz z wiekiem zmniejszają się możliwości kompensacyjne ciała, więzadła i mięśnie są wyczerpane;
  • genetyczna predyspozycja do słabości nie tylko aparatu więzadłowego, ale także układu mięśniowo-szkieletowego i mięśni.

Odmiany

Przepuklina odcinka lędźwiowego słynie z dużej zmienności.

Rozróżnia się następujące typy:

  1. Mediana przepukliny dysku l4 l5. Charakteryzuje się przyśrodkowym usytuowaniem występu względem środkowej osi rdzenia kręgowego.
  2. Przepuklina dysku przepuklina l4 l5. Jego charakterystyczne cechy: nierównomierne rozmieszczenie środkowej części dysku wzdłuż światła kanału kręgowego.
  3. Przepuklina dysku przedniego. Ten podtyp charakteryzuje się określoną lokalizacją.Przepuklina rośnie w punkcie oddzielenia korzeni nerwowych od rdzenia kręgowego. W praktyce klinicznej objawami zmian chorobowych są nie tyle rdzeń kręgowy, co rozgałęzione korzenie. Odmiana: przepuklina paraforalna - obustronny występ.
  4. Paralizyjna przepuklina dysku. Charakteryzuje się równomiernym rozkładem tkanki przepukliny od środka obwodowego układu nerwowego. Patologia paramedyczna może być lewostronna i prawostronna. Jednym z podtypów jest mediana przepukliny paramedycznej.
  5. Okrężna przepuklina dysku - przepuklina krążek, którego część otacza rdzeń kręgowy na poziomie lędźwiowym.
  6. Przepuklina grzbietowa. Charakteryzuje się wybrzuszeniem w kierunku kanału kręgosłupa. Przepuklina grzbietowa jest związana z ścisłym kontaktem z rdzeniem kręgowym. Przepuklina grzbietowa dysku ma wiele podgatunków, wśród których są:
  • przepuklina dysku rozlanego grzbietowo - nierównomierne rozmieszczenie płynu podobnego do żelu za rdzeniem kręgowym; rozległa przepuklina tylna dysku najczęściej występuje na tle zwyrodnieniowych chorób kości;
  • mediana przepukliny grzbietowej znajduje się tuż za rdzeniem kręgowym wzdłuż centralnej osi; tylna mediana przepukliny ma korzystny przebieg.

Obraz kliniczny

Objawy patologii przepuklin pojawiają się już na pierwszych etapach rozwoju. Tak więc osoba zaczyna odczuwać ból w okolicy dolnej części pleców. Zespół bólu nasila się, gdy pacjent jest zaangażowany w pracę fizyczną, ćwiczenia.

Jest bezpośredni stosunek: im większa przepuklina, tym wyraźniejszy jest ból.

Ponadto dostępne są następujące funkcje:

  • obrzęk w dolnej części pleców, strzelanie i ból;
  • zespół bólu ma właściwość rozprzestrzeniać się na miednicę i kończyny dolne, pośladki;
  • wszystkie rodzaje wrażliwości są naruszone: temperatura, dotyk; pacjent skarży się, że odczuwa gorsze odczucia;
  • parestezje w postaci drętwienia, mrowienia, pojawia się uczucie pełzania czołgającego się po skórze;
  • zaburzenia wegetatywne: nagłe oziębienie lub rozgrzanie skóry, nadmierne pocenie;
  • zaburzenia funkcji narządów miednicy: naruszenie oddawania moczu, trudny akt defekacji; mężczyźni tracą libido, funkcja erekcji jest osłabiona, u kobiet - wady wrodzone;
  • słabość przy rozszerzaniu stopy.

Diagnostyka

W centrum diagnozy znajdują się instrumentalne metody diagnostyczne.

Takie jak:

  1. Rezonans magnetyczny.
  2. Tomografia komputerowa.
  3. Diagnostyka rentgenowska.
  4. Mielografia.

W oparciu o dane po zabiegu, zostaje postawiona ostateczna diagnoza i rozpoczyna się leczenie.

Leczenie

Terapia choroby opiera się na leczeniu zachowawczym i interwencji chirurgicznej. Pierwszy rodzaj leczenia obejmuje terapię lekami i fizjoterapię.

Poniższe dotyczy leków:

  • środki przeciwbólowe;
  • leki przeciwzapalne;
  • środki zwiotczające mięśnie;
  • kompleksy witaminowe;
  • chondroprotektory.

Wszystkie te substancje mają na celu usunięcie zespołu bólowego, rozluźnienie mięśni, eliminację i zapobieganie procesom zapalnym. Ponadto terapia lekami ma na celu regenerację tkanki łącznej i zwiększenie podaży tkanki kostnej i chrzęstnej.

Po usunięciu bólu przez lekarzy rozpoczyna się etap łączenia z drugorzędnymi metodami leczenia.

Obejmuje to:

  • fizjoterapia: leczenie promieniowania długofalowego, stosowanie promieni ultrafioletowych;
  • zawód w basenie;
  • sesje masażupersonel medyczny uczy pacjenta samodzielnego masażu;
  • terapia ruchowa i gimnastyka.

Gimnastyka ma na celu przywrócenie równowagi mięśniowej pacjenta, co osiąga się wykonując serię ćwiczeń, które są przepisywane przez lekarza prowadzącego. Nie zaleca się samodzielnego wykonywania ćwiczeń. Terapeutyczny trening fizyczny zakłada obciążenie mięśni prasy, pompek.

Leczenie chirurgiczne polega na usunięciu przyczyny patologii.

Do tej pory tego typu interwencje chirurgiczne są istotne:

  1. Mikrodiscektomia - Usuń wybrzuszoną część dysku. Uważa się, że jest to najskuteczniejsza metoda leczenia.
  2. Endoskopowe opcje interwencji. Przeprowadza się je małymi przebiciami, przez które wkładane są małe rurki, przez które chirurg usuwa przepuklinę.

Operacja ma kilka zalet w porównaniu z terapią zachowawczą:

  • operacja jest bezbolesna, efekt terapeutyczny pojawia się niemal natychmiast, a pacjent po kilku dniach staje na nogach;
  • pacjent szybko pozbywa się cierpienia;
  • prawdopodobieństwo wznowienia spada do 5%.

Wady operacji obejmują nieznaczne ryzyko powikłań infekcyjnych podczas wykonywania samej interwencji chirurgicznej.

Obejrzyj wideo: Ćwiczenia na ból kręgosłupa lędźwiowego (Luty 2020).

Loading...