Usuwanie kości ogonowej

Usunięcie kość ogonową jest radykalną procedurą mającą na celu chirurgiczne całkowite wycięcie dotkniętego dolnego, końcowego grzbietu kręgosłupa. Podstawy takiej interwencji operacyjnej mogą być zarówno urazem procesu, jak i zaostrzeniem wrodzonych patologii struktur i tkanek kości ogonowej. Resekcja kości ogonowej jest przepisywana tylko wtedy, gdy przyczyny powodujące ból w okolicy kości ogonowej nie są podatne na leczenie terapeutyczne. Ponadto zaleca się usunięcie z wysokim odsetkiem powtórnych nawrotów choroby kości ogonowej. Porozmawiajmy o tym, jakie wskazania są bezpośrednio związane z operacją, aby usunąć proces, z którym mogą wynikać konsekwencje resekcji.

Wskazania do usunięcia

Celowość przeprowadzenia resekcji kości ogonowej jest rozważana przez chirurga indywidualnie dla każdego indywidualnego przypadku. Środki radykalne są podejmowane dopiero po przeprowadzeniu zabiegów terapeutycznych (fizykoterapia, akupunktura, stosowanie termo-kondycjonowania itp.), Które trwały kilka miesięcy, ale nie przyniosły pozytywnych rezultatów.Często zdarza się, że usunięcie kośćca (cocciectomy) jest konieczne, jeśli u pacjenta zdiagnozowano:

  • Ostra lub przewlekła pierwotna kokcyogenie (ból w okolicy kości ogonowej). Przy tej diagnozie usuwa się jedynie część kości ogonowej, której nie można wyleczyć i która powoduje niedogodności;
  • Nabłonkowa ścieżka kostna (torbiel kości ogonowej). Każdy etap choroby wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej;
  • Osteochondroza kości słoniowo-lędźwiowej, której towarzyszy silny ból w rejonie końcowego procesu kręgosłupa;
  • Patologiczna ruchliwość struktur kości ogonowych wywołanych zmianami zwyrodnieniowo-dystroficznymi w tkance lędźwiowo-krzyżowej;
  • Ubytki miednicy ortopedycznej w okolicy krzyżowej, które wpływają na jakość życia człowieka (zakłócają funkcje motoryczne kończyn dolnych, powodują ból);
  • Odchylenie segmentów kości ogonowej, których leczenie nie jest możliwe z medycznego punktu widzenia.

Операция по резекции имеет ряд противопоказаний, которые зависят от текущего состояния больного и анамнеза болезни. Так, кокцигэктомия может быть назначена только тогда, когда больной предварительно прошел терапевтическое лечение, которое не дало ожидаемых результатов, а боль в области отростка не купируется противовоспалительными нестероидными медикаментами. Кроме того, острые заболевания дистального отдела позвоночника не могут быть достаточными для удаления отростка при наличии у больного:

  • Заболеваний, связанных с нарушением работы иммунной и кровеносной (в особенности гемофилии) систем, сердечной мышцы;
  • Нарушения одной или нескольких функций печени;
  • Онкологических заболеваний.

Кокцигэктомия не может проводится, если пациент имеет индивидуальную непереносимость любого вида анестезии (операция выполняется только под наркозом).

Послеоперационный период

Современные методики, которые применяются во время удаления копчика, позволяют полностью сохранить работоспособность опорно-двигательной системы больного.

Резекция копчика - это безопасная процедура, последствия которой можно свести к минимуму, при условии соблюдения пациентом, в послеоперационный период, всех врачебных предписаний.

Так, в первые четыре дня восстановительного периода больному назначается строгий постельный режим. С одобрения лечащего врача, по прошествии этого срока, прооперированному разрешается вставать и ходить. Сидеть, при этом, запрещается в последующие три недели после проведения резекции. Помимо этого, в период реабилитации больной должен пройти физиотерапевтические процедуры, направленные на скорейшее заживление послеоперационных ран, пропить курс антибиотиков, при необходимости - обезболивающих.

Неприятные ощущения в месте вмешательства полностью исчезают спустя шесть месяцев после проведения операции. С этого момента прооперированный может полностью вернуться к привычной жизни: без ограничений заниматься активной физической деятельностью.

Возможные осложнения

Наличие болей в области удаленного отростка при длительном сидении, стоянии, серьезных физических нагрузках свидетельствуют о послеоперационных осложнениях. В таких случаях, больные без промедлений должны обратиться в поликлинику и пройти полное медицинское обследование на предмет выявления причин болей. Наиболее распространенными осложнениями после удаления копчика являются:

  • Свищи (воспалительные и гнойные процессы);
  • Рецидив эпителиального копчикового хода (может возникнуть по причине неполного удаления кисты);
  • Развитие застойных явлений в легких (последствия анестезии);
  • Омертвение краев раны (подвержены курильщики, пациенты, страдающие сахарным диабетом).

К незначительным осложнениям, которые лечатся с помощью лекарственных препаратов относятся:

  • Гематома;
  • Серома;
  • Грубые рубцы.

Из-за халатности хирурга могут возникнуть кровотечение, повреждения нервов, прямой кишки и параректальной клетчатки (устраняются с помощью оперативного вмешательства), расход швов (устраняется повторным ушиванием краев раны).

Aby zmniejszyć dyskomfort podczas diagnozy powikłań, pacjentowi przepisuje się przebieg znieczulenia. Decyzje dotyczące dalszego leczenia podejmuje lekarz prowadzący-terapeuta i chirurg brzuszny na podstawie wywiadu lekarskiego, analiz pacjenta, jego subiektywnych wskazań.

Obejrzyj wideo: Bol w kosci ogonowej (Październik 2019).

Loading...