Mielodysplazja kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Przez termin mielodysplazja lędźwiowego kręgosłupa krzyżowego przeprowadzić szereg chorób układu mięśniowo-szkieletowego: rozszczep kręgosłupa, przepuklina międzykręgowego, rahishizis, jamistości. Każda z chorób ma swoje przyczyny, objawy i charakterystykę leczenia.

Objawy

W przeważającej liczbie sytuacji mielodysplazja objawia się w różnych patologiach w rozwoju rdzenia kręgowego i układu mięśniowo-szkieletowego. Często zdiagnozowana jako przepuklina rdzeniowa. Intensywność objawów choroby wynika z nasilenia zmiany w rdzeniu kręgowym. Kluczowymi przejawami choroby są:

  • Zaburzenia neurologiczne występujące w kończynach dolnych (paraliż);
  • Zmniejszona podatność;
  • Dysfunkcje w tonusie iw aparacie mięśniowym nóg;
  • Pogorszenie aktywności odruchów;
  • Niemożność utrzymania wypróżnień jelit i pęcherza;
  • Krzywizna kręgosłupa, nieprawidłowości w chodzie;
  • Ciężkie patologie, które przejawiają się w pogarszającym się tropiku. Rezultatem jest pojawienie się długotrwałych nie gojących się wrzodów na nogach;
  • Hamowanie rozwoju fizjologicznego i umysłowego;

Długość rehabilitacji po operacji zależy od skuteczności samej operacji i usunięcia objawów o charakterze neurologicznym.

Leki

Stosowanie różnych leków jest ważnym etapem w leczeniu choroby, takiej jak mielodysplazja. Jeśli występują oznaki, takie jak niedowład kończyn, zwykle przepisuje się następujące leki: Prozerin, Galantamine. Zadaniem tych leków jest zwiększenie napięcia mięśni. Za pomocą stymulatorów aparatu mięśniowego prowadzony jest kurs terapii. Jego czas trwania wynosi co najmniej trzy tygodnie, po których następuje przerwa i kontynuuje bieg terapii.

Przy zwiększonej zawartości wysięku mózgowo-rdzeniowego w mózgu stosuje się leki odwadniające (diakarb, siarczan magnezu). Obowiązkowe jest odbiór Asparkamu, którego zadaniem jest utrzymanie optymalnego wskaźnika potasu w organizmie. Za pomocą cerebrolizyny piracetam reguluje aktywność ośrodkowego układu nerwowego. Prawie zawsze obowiązkowe jest przyjmowanie leków należących do grupy B. Podczas wyznaczania jakichkolwiek leków należy wziąć pod uwagę wiek, ciężkość choroby, masę ciała dziecka.

Leczenie nielekowe

Przeprowadzanie dodatkowych procedur jest integralnym etapem leczenia mielodysplazji. Wszystkie metody są przepisywane wyłącznie przez lekarza, biorąc pod uwagę stopień patologii i ciężkość stanu.

Takie środki terapeutyczne są stosowane:

  • Fizjoterapia - odgrywa pozytywną rolę w leczeniu niemowląt, których stan jest obciążony niedowładami lub porażeniami. Zastosowano manipulacje pasywne, które płynnie przechodzą do aktywnych działań. Zaleca się przekazanie rodzicom szkoleń z podstaw fizykoterapii, aby mogli uczyć dziecko niezbędnej gimnastyki;
  • Zaleca się stosowanie masażu leczniczego w obecności zmian w kończynach. Ponadto, takie procedury wzmacniają napięcie układu mięśniowego, pozytywnie wpływają na stan układu mięśniowo-szkieletowego, rozciągają dotknięty kręgi;
  • Fizjoterapia, która obejmuje magnetoterapię, elektroforezę, ultradźwięki.

Masaż będzie prowadzony przez rodziców niezależnie w domu, po uprzednim przeszkoleniu u lekarza.

Zapobieganie

Aby zmniejszyć ryzyko wad wrodzonych u dziecka, zaleca się podjęcie działań. Kobieta w ciąży musi w pełni i odżywczo jeść - wykluczenie negatywnych przywiązań. Stosowanie leków doustnych - po uprzednim wyznaczeniu lekarza.

Bardzo ważne jest monitorowanie stanu w czasie ciąży, aby zapobiec ryzyku zakażenia wewnątrzmacicznego.

Jeśli wykluczysz wszystkie czynniki predysponujące, które negatywnie wpływają na rozwój płodu, możesz zmniejszyć ryzyko wad wrodzonych u dziecka.